Routepunt — 8

Portlandweg - Kloosterbosje

Dit gebied was in de 13 eeuw eigendom van een nonnenklooster. Het kan zijn dat er vroeger een klooster stond op deze plek. Maar klooster of geen klooster, het kloosterbosje is bijzonder, al was het maar vanwege de oude bomen die behoren tot de allerlaatste overblijfselen van het oorspronkelijke boslandschap in dit gebied.

Als kind speelde Albert Weggemans veel in het Kloosterbosje. “Ja gut, wat deden we daar…. ravotten, hutten bouwen, wat je zoal doet als kwajongens. Het was een prachtige plek! Ik herinner me nog goed dat er lelietjes van dalen bloeiden. Ze stonden in keurige perkjes, dus ik denk dat iemand ze daar neer gezet heeft. Nu zijn ze jammer genoeg weg, maar wie weet komen ze ooit nog terug.” Albert schrijft graag gedichten en maakte er ook één over het Kloosterbosje. Dat gedicht gaat als volgt:

Kloosterbossie

An ’t end van Klaasensweg
Door an de stroom
Door stiet het Kloosterbossie
Begruid met onkruut struuk en boom.
Wij kwaam’n der as kinder vaak
te speul’n in het bos
ravot’n, hut’n bouw’n
of lig’n op het zachte mos.
Lelietjes van daal’n
In perk’n keurig net
Sierd’n het gehiel
Gien mens die dat nog wet.
Paters, non’n hebt de woond.
Zie hebt door eetn’n, slaop’n
Zie hebt door warkt en bid
En in die aole oergrond spit.
Een paradies op aarde is ’t west
De mooie bloem’n hebt oes dat verteld
Der is helaas niks meer van over
’t is nou gewoon een bossie in ’t veld
Door an de stroom
Iens toch zo mooi en net
Maar gien mens die dat nog wet.